Een bemoedigende inleiding van een kunsthistoricus, voorafgaand aan de expositie in het Evertshuis in Bodegraven in november 2012:

Uit de branderijen van Marco Goudriaan spreekt een duidelijke liefde voor muziek en misschien nog wel meer voor muzikanten. Met een brander bewerkt hij de houten panelen dusdanig dat er portretten ontstaan. Schilders in de middeleeuwen voorzagen hun houten panelen van veel lagen grondering om het oppervlak zo glad mogelijk te maken. Bij Marco zijn het uiterlijk van het hout en de structuur juist een zichtbaar onderdeel van zijn werk. Hout en vuur smelten als het ware samen tot een beeld.

Die beelden zijn vaak close-ups van beroemde blues, jazz of pop-muzikanten. Een bekend thema, want Andy Warhol had ook een voorliefde voor de groten der aarde. Ook Warhol schuwde een ‘industriële’ wijze van maken niet. En grote formaten gebruiken ze allebei. Toch is het werk van Marco heel anders. Geen felle kleuren, maar zwart en bruin varianten. Geen afstandelijkheid als gevolg van felle kleuren, gebruikte technieken en composities, maar nabijheid voelbare nabijheid en hoorbare muziek. Dat komt onder andere door Marco’s gekozen composities met afsnijdingen. Maar ook omdat veel van de afgebeelde personen in actie getoond worden: zij maken muziek.

In dat opzicht doet het werk veel meer denken aan fotografie. Zo maakte fotograaf Ed van der Elsken ook close-ups van mensen die de intensiteit van hun blik en hun focus op hun eigen bezigheid tonen. En denk aan de beroemde foto van Claude Vanheye van een jonge Michael Jackson in de Amsterdamse Jordaan. Het grote verschil is echter dat Vanheye veelal foto’s maakt van muzikanten die juist niet aan het optreden zijn. We kunnen ze als muzikant herkennen, omdat we ze kennen. Het zijn beroemdheden. Bij Marco kunnen we ze daarentegen ook herkennen als we ze niet kennen. Want ze oefenen hun beroep uit. Ook de techniek van de branderijen is verwant aan fotografie. Waar bij foto’s het licht en donker met hulp van chemische middelen ingebrand worden, gebeurt dat hier met lichtgevende warmte.

Ik heb het maken van een branderij nog nooit in werkelijkheid gezien. Het kan toch niet altijd goed gaan denk ik: de vlam zal toch wel eens te warm zijn, of te dichtbij het hout gehouden worden? En valt zoiets nog te repareren? Om deze redenen werd in het verleden het glasbranden, zowel in glas-in-lood glazen als in emailwerk, hoog aangeslagen als techniek. Het spelen met vuur in de kunsten is dus al eeuwen oud. En de branderijen van Marco Goudriaan maken duidelijk dat vuur niet alleen een verzengend, maar ook een scheppend element is.
MARCO GOUDRIAAN
HOME EXHIBITIONS GALLERY PRESS CONTACT